Lolita

“

Pachniesz perfumem -

- męskim. 

Męskością: 

niezwykłą siłą i bezradnością. 

Pachniesz wolnością -

- wolną miłością 

i drogim winem, 

ławeczką pod kinem, 

bo na to kino już nie masz pieniędzy. 

Pachniesz nałogiem. 

Czekoladą. 

Bogiem. 

Namiętnym pocałunkiem, 

nielegalnym trunkiem, 

perfekcyjnie skręconą 

marihuaną z haszem, 

deszczem dudniącym w blaszane poddasze, 

trampkami z conversu 

i ucieczką z domu, 

o której lepiej nie mówić. 

Nikomu. 

Papierosem w ustach, 

ponętnymi ustami. 

Łąką. 

Kobietą. 

Niczyimi kobietami. 

Poezją, podnieceniem, 

oddechem, nagością? 

Pachniesz wolnością -

- wolną miłością. 

Przepraszam. 

Znałam kogoś, 

kto pachniał tak samo.

”

Reposted from poppyseed via Sayid

“

Tym razem nie chciała, abym ją całował. Płakała leżac na podłodze; i nigdy przedtem ani potem nie słyszałem już takiego płaczu. Tak płakaliby chyba tylko umarli, którym przyszłoby zmartwychwstać i żyć po raz drugi.

”

Reposted from collarbones via Sayid

“ Dziewczyno, zacznij żyć, bo potem będziesz żałować niewykorzystanych okazji, a nikt Ci tego życia nie odda z powrotem. ”

Reposted from depresja via Sayid

“ Chciałem być fotografem. Jeszcze w liceum byłem tego pewny. Przyjechałem na weekend do Paryża do narzeczonej. Poszliśmy razem na wielką wystawę fotografii. Przed wejściem, przy stoisku z albumami, zobaczyłem Henri-Cartier Bressona. Mojego ukochanego fotografa. Miał wtedy 90 lat. Wyglądał stylowo: elegancka niebieska marynarka, apaszka, mosiężna laska i kolorowe buty – najnowszy model Nike Air. Zaczął odchodzić do wyjścia. Wstydziłem się podejść, wiedziałem, że Bresson bywa arogancki. I że nie pozwala się fotografować nikomu prócz żony. W końcu się odważyłem. Łamanym francuskim mówię: „Przyjechałem z Polski. Jest pan moim ulubionym fotografem”. On tylko machnął ręką i zapytał: „A wiesz, że mówię trochę po polsku? Ch..., pier..., kur... mać” – powiedział i walnął laską w podłogę. „Skąd pan tak świetnie zna polski?” – zapytałem. Okazało się, że w czasie wojny siedział w obozie z Polakiem. Poprosiłem go o autograf, ale znalazłem tylko zmiętą kartkę. Zobaczył, że mam na szyi aparat. I zapytał, czy nie wolałbym zrobić mu zdjęcia. Tym bardziej że jest dobre tło z czerwonych cegieł. Ustawił się pod nim, a ja zrobiłem dwa portrety. Potem uścisnął mi rękę. Nie mogłem uwierzyć w to, co się stało. Podbiegł do mnie szef stoiska z albumami i powiedział: „Zapamiętaj sobie ten dzień do końca życia, bo kiedy ktoś wyjmuje aparat, to Bresson zwykle wyjmuje nóż”.

”

Reposted from 1923 via Sayid

“ Nie odkładajcie na później ani piosenek, ani egzaminów, ani dentysty, a przede wszystkim nie odkładajcie na później miłości. ”

Reposted from wilkstepowy via Sayid